De onkruidbrander

 

Elly Waterman, 20 juli 2017

Vandaag heb ik een goed mens ontmoet. Er was lawaai op straat, het kwam boven mijn klarinet uit. Ik ging naar buiten om te kijken wat het was. Het bleek de onkruidbrander. Een kleine machine reed langzaam heen in de weer in de straat. De bestuurder stopte toen hij mij zag kijken. Een kopje koffie wilde hij wel. En zo raak je aan de praat.

We hadden het als vanzelf over onkruid. Hij keek naar onze tuin en vertelde dat zijn tuin wel 2x zo groot is. Samen met zijn broer had hij een hele dag vuil uitgetrokken, maar ze waren nog niet klaar. Er is dit jaar meer onkruid dan ooit, dat vond hij ook.

Ik vroeg hem of hij al lang in dat huis met die grote tuin woonde, ja dat was nu eenmaal zo gelopen. Dan ga je natuurlijk doorvragen. Het huis was van zijn vader, maar die ligt al 15 jaar in een verzorgingshuis. Toen is hij daar gaan wonen, bij zijn moeder. Maar die stierf aan Parkinson, de stijve vorm. Dan leef je nog maar 10 jaar, als je dat hebt. Nu woont hij daar met zijn broer en zijn schoonzus.

Zijn vader kan niet meer praten en niet meer lopen. Wel communiceren, hij kan met zijn ogen knipperen. Zo kan je vragen stellen. Zijn vader woont 10 kilometer verderop. Hij gaat er vaak heen.

Toen hij de koffie op had vroeg ik of ik nog een foto mocht maken van zijn mooie machine. Dat mocht en ik kreeg nog een toelichting hoe die werkt. Nu kwam echt het afscheid dichterbij. Afscheid nemen is dan lastig. Het is saai om de hele dag in zo een machine zitten, vooral als je een grage prater bent.

Maar ik stuurde naar zijn vertrek, mijn klarinet lag immers te wachten. Hij vroeg, "geeft u weleens een feestje?". Ik dacht een kort moment dat hij viste naar een uitnodiging, maar nee, er waren totaal niet zulke bijbedoelingen. Dit is een ingoed mens. Hij gaf mij een visitekaartje, op een slap stukje papier. Blijkt hij ook nog DJ te zijn, deze onkruidbestrijder.

Terwijl ik op zolder verder speel op mijn klarinet hoor ik hem nog paar keer heen en weer rijden in onze straat.