Heeft het goed gesmaakt?

 

Ton Ijlstra,  mei 2014

vleesrund

 

Niets is leuker dan uit eten te gaan. Het geeft je zon heerlijk gevoel dat je verzorgd wordt. Zitten, borrel op tafel, lekker eten kiezen en dan hop servet om en aanvallen maar. Heerlijk. Samen met je disgenoot zit je je stiekem te verheugen op het moment dat je niet hoeft af te ruimen, niet de afwasmachine hoeft te vullen or nog even een doekje door de keuken hoeft te halen. Het gaat niet altijd even gesmeerd in een restaurant en aan sommige etentjes bewaar ik nog herinneringen die pas veel later echt leuk werden. Dan overkomen dingen je zonder dat je erop voorbereid bent. Zo stapten wij op weg naar het theater onderweg een restaurant binnen voor een snelle hap.

Ik ga bij een snelle hap altijd op safe, geen ingewikkelde en uitgebalanceerde combinaties, geen goed doordacht wijn spijs combinaties en vooral niet te sjiek, dat doet maar af aan de essentie van de snelle hap. Dat is namelijk een betrouwbaar stukje vlees of vis, het liefst gegrilld, groenten, rauwkost en point cest tout! Daar waren we dus ook naar op zoek toen we het hotel-restaurant binnenstapten.

Nu vind ik een hotel en restaurant combinatie altijd een beetje verdacht. Zo ga ik zelden eten in het hotel waar ik slaap. Andersom, eten in een restaurant van een hotel waar je niet slaapt kan soms nog wel, vreemd genoeg. De mens is een vreemd wezen. De kogelbiefstuk, met garnituur, ziet u al waar dit heen gaat?, was snel besteld. Dat wij de enige gasten waren was te wijten aan het vroege tijdstip waarop wij binnenstapten, dacht ik. De kordate dame die ons het eten bracht had duidelijk nog niet voldoende trainingsuren on the job doorgebracht, maar was echt niet onvriendelijk.

 Na haar passage lag er een puntje grijzige materie op het bord dat bij nader onderzoek gummi-achtige van substantie bleek. Ik fixeerde mij op het puntje en bedacht dat dit de dag was waarvan ik wist dat die komen zou: dit moest dan kogelbiefstuk zijn. Ik praatte op mezelf in dat het er niet uitzag omdat het van een biologische koe kwam, maar dat de smaak ongetwijfeld als vanouds zou zijn. Een mooi mager stukje vlees van een beest dat elke dag in de groene weide had gestaan. Zo praatte ik mezelf moed in alvorens een stukje af te snijden. De grijze kleur zette zich voort aan de binnenkant van de materie en in mijn mond stuiterde de gummie heen en weer tussen mijn tanden en kiezen.

De omnivoor die ik ooit was kreeg niet de kans zijn snijtanden te gebruiken want als in een flipperkast schoot het stukje mijn slokdarm in. Omdat ik mijn smaakpapillen niet kon geloven nam ik een tweede hap. Zelfde ervaring. Sommige dingen zijn te erg en ik besloot mijn verlies te nemen. De vrolijke dame, inmiddels licht geurend naar de bleek, kwam nog eens gezellig langs om te vragen of het had gesmaakt. Als een soort van knipperend neonlicht lag het grijze stukje op mijn bord te te roepen : maar kijk dan, kijk dan maar zij merkte het niet op.

Ik heb die avond geleerd dat ook doperwten uit blik viezer in je bord kunnen komen dan ze uit het blik kwamen. In een allesomvattende fractie van een milliseconde zag ik plotseling Alles. Het lege restaurant, de naar bleek geurende dame, de grijze materie, de garnituren. Soms schieten woorden te kort om te beschrijven wat je voelt op zon moment maar in een transcendent moment realiseerde ik me dat ik niet bekocht was of slecht had gegeten.

Ik had een Ervaring opgedaan. Toen ik naar de kassa liep inderdaad om te betalen voor de Ervaring - stond daar de vriendelijke dame temidden van veel roestvrij staal. Het soort artikelen dat je in een folder over grootkeukens vindt. Ik vroeg de dame hoeveel ik haar verschuldigd was, waarop zij met een wedervraag antwoordde, routinematig knoppen op de kassa indrukkend: heeft het gesmaakt? Vilein boog ik mij vertrouwelijk voorover en zei met mijn charmantste glimlach terwijl ik haar observeerde: Ik heb nog nooit z slecht gegeten! Onbevangen keek ze mij aan en zei met een spontane glimlach: Oh nee ?! Dat is dan 47,50.

Niets is leuker dan uit eten gaan.